Kunstenaarsplatform Cara drie keer in tien dagen gescraped

TL;DR

• Wat: Kunstenaarsplatform Cara, dat expliciet AI-training verbiedt, is in augustus 2026 drie keer in tien dagen gescraped — miljoenen afbeeldingen en metadata belandden op Reddit, Hugging Face en Academic Torrents.
• Waarom relevant: Als zelfs een platform dat specifiek gebouwd is om content te beschermen dit niet kan voorkomen, moet elke ondernemer zich afvragen hoe kwetsbaar de eigen online content is.
• Wat je ermee kunt: Controleer welke afbeeldingen en data je publiek deelt en of je servicevoorwaarden en technische maatregelen (robots.txt, watermerk, lage resoluties) op orde zijn.

Ik viel deze week over een bericht van WIRED over het kunstenaarsplatform Cara. Het platform werd drie keer in korte tijd gescraped door mensen die de data bewust openbaar maakten. Wat mij hier opvalt: Cara is juist gebouwd om kunstenaars te beschermen tegen ongewenst AI-gebruik. Dat het dan tóch gebeurt, vind ik een verhaal dat verder reikt dan de kunstwereld.

Wat is Cara en waarom bestaat het?

Cara is een sociaal platform en portfoliosite voor kunstenaars, opgericht door de Singaporese fotograaf Jingna Zhang. Het platform telt volgens Forbes zo'n 1,5 miljoen gebruikers. De kern van Cara is simpel: je deelt hier je werk in een omgeving die in de gebruiksvoorwaarden expliciet verbiedt dat het materiaal wordt gebruikt om AI-modellen te trainen.

Voor veel kunstenaars was Cara een uitweg. Ze vertrokken van Instagram en andere grote platforms omdat Meta openlijk aangaf gebruikersdata te gebruiken voor AI-training. Cara beloofde een veilige haven — een plek waar "nee" ook echt "nee" betekent.

Drie aanvallen in tien dagen

In augustus 2026 ging het mis. Niet één keer, maar drie keer.

De eerste keer: Reddit

Begin augustus publiceerde iemand onder het pseudoniem "MandarinDrawnPoppy994" bijna 12 miljoen afbeeldingen van Cara op de subreddit r/DefendingAIArt. De poster noemde het scrapen "noodzakelijk om goede modellen te ontwikkelen." Na druk vanuit de community werd de dataset verwijderd. Bijzonder detail: de oorspronkelijke scraper bood uiteindelijk aan om mee te helpen bij het bouwen van anti-scraping tools.

De tweede keer: Hugging Face

Kort daarna dook de data op Hugging Face op — een populair platform voor het delen van AI-datasets en modellen. Cara vroeg om verwijdering, maar Hugging Face weigerde aanvankelijk. Het argument: de dataset bevatte alleen URL's naar publiek beschikbare content, niet de afbeeldingen zelf. Een technisch onderscheid, maar voor de getroffen kunstenaars een pijnlijk formalistisch antwoord.

De derde keer: Academic Torrents

Op 22 augustus verscheen er opnieuw een dataset, nu op Academic Torrents. Dit keer ging het om zo'n 123.000 afbeeldingen plus metadata — denk aan gebruikersprofielen, bio's en persoonlijke informatie. Academic Torrents is oorspronkelijk opgezet voor wetenschappelijke data, maar wordt hier dus gebruikt om gescrapete kunstwerken te verspreiden.

Oprichter Jingna Zhang noemde het op sociale media "een gerichte aanval, bedoeld om kunstenaars pijn te doen". Ze wees erop dat Cara een vrijwilligersproject is zonder grote financiële reserves om juridisch te reageren — en dat scrapers daar bewust misbruik van maken.

Waarom dit verder gaat dan kunst

Ik denk dat dit verhaal voor elke ondernemer relevant is, niet alleen voor kunstenaars. De kern van het probleem is namelijk: zodra je iets publiek online zet, is het technisch mogelijk om het te kopiëren — ongeacht wat je servicevoorwaarden zeggen.

Stel dat je als ondernemer een webshop runt met honderden productfoto's die je zelf hebt laten maken. Of dat je een uitgebreide kennisbank hebt op je website. Of dat je portfolio vol staat met casestudy's. Al die content kan in principe worden gescraped en gebruikt als trainingsdata voor AI-modellen.

Dat betekent niet dat het mag. Het betekent wel dat "verboden" niet hetzelfde is als "onmogelijk."

De juridische werkelijkheid in Nederland

Wat mij betreft is het goed om te weten hoe de Nederlandse regelgeving hiernaar kijkt. De Autoriteit Persoonsgegevens (AP) publiceerde in 2025 een handreiking over scraping met een duidelijke boodschap: scraping van persoonsgegevens door bedrijven en particulieren is vanuit de AVG bijna altijd illegaal.

Daar komt het auteursrecht bovenop. Wie auteursrechtelijk beschermd materiaal scraped — en dat zijn de meeste originele foto's, teksten en ontwerpen — kan te maken krijgen met inbreuksclaims. Het maakt juridisch niet uit of je een robots.txt hebt of niet: het auteursrecht geldt onafhankelijk van technische beschermingsmaatregelen.

Maar hier zit het probleem: handhaving. Cara is een klein platform. Zhang startte een GoFundMe voor juridische kosten. De scrapers opereren vaak anoniem en vanuit jurisdicties waar handhaving lastig is. Ik vind het eerlijk gezegd ontnuchterend hoe groot het verschil is tussen wat juridisch kan en wat praktisch haalbaar is.

Wat kun je hier als ondernemer mee?

Ik wil hier geen paniek zaaien. Niet elke MKB-website wordt morgen gescraped voor AI-training. Maar het Cara-verhaal laat wel een paar dingen zien die de moeite waard zijn om over na te denken:

Technische drempels helpen, maar zijn geen garantie. Een robots.txt-bestand, lage-resolutieversies van afbeeldingen, watermerken — het maakt scrapen lastiger en stuurt bonafide partijen weg. Maar een vastberaden scraper houdt het niet tegen. Zie het als een slot op je fietswiel: het ontmoedigt, het voorkomt niet.

Je servicevoorwaarden zijn wél belangrijk. Niet omdat ze scraping technisch blokkeren, maar omdat ze je een juridische basis geven als het tóch gebeurt. Zonder expliciete voorwaarden heb je weinig grond om op te staan.

Weet wat je deelt. Als je beeldmateriaal of kennis publiceert die écht waardevol is — originele productfotografie, unieke analyses, ontwerpwerk — overweeg dan bewust hoeveel je in hoge kwaliteit beschikbaar maakt. Kun je je voorstellen dat iemand je complete productcatalogus als dataset publiceert? Wat zou dat betekenen voor je bedrijf?

Een ongemakkelijk signaal

Voor mij is het Cara-verhaal vooral een ongemakkelijk signaal. Een platform dat letterlijk is gebouwd rond het principe "hier wordt je werk niet gebruikt voor AI" kan dat principe niet technisch afdwingen. De intentie is helder, de juridische basis is er, de community steunt het — en toch gebeurt het.

Dat zegt iets over de spanning tussen hoe het internet technisch werkt en hoe we willen dat het werkt. Wat publiek toegankelijk is, is kopieerbaar. Die realiteit verdwijnt niet door betere voorwaarden of strengere regels alleen. Ik denk dat we als ondernemers het beste kunnen doen door ons daar bewust van te zijn — en tegelijkertijd te eisen dat de regels die er zijn, ook daadwerkelijk worden gehandhaafd.